Sayıların ardındaki mantık
Form sürtünmesi nerede kaybedildiğini ölçer; burada ele alınan ise ne yapılacağı. Ölçüm teşhis, bu başlık tedavi.
Temel ilke tek cümleyle özetlenir: kullanıcıdan yalnızca sizin türetemeyeceğiniz bilgiyi isteyin. Şehir posta kodundan, kart tipi kart numarasından çıkarılabilir.
İkinci ilke sıralamadır. Aynı alanlar farklı sırada sunulduğunda tamamlanma oranı değişir; kolaydan zora giden bir düzen başlanmış işi bitirme eğilimini kullanır.
Neye dikkat edilmeli?
| Unsur | İyi uygulama |
|---|---|
| Etiket | Alanın üstünde, kaybolmayan |
| Alan sayısı | Türetilebileni sormayın |
| Sıra | Kolaydan zora |
| Zorunluluk | İsteğe bağlı olan işaretlensin |
| Giriş tipi | Veriye uygun klavye ve seçici |
İlk satır sık ihlal ediliyor. Etiketi alanın içine yazmak yer kazandırıyor ama kullanıcı yazmaya başlayınca etiket kayboluyor; ne doldurduğunu kontrol edemiyor.
Nasıl yapılır?
- Her alanı sorgulayın. Bu bilgi olmadan işlem yapılamaz mı?
- Türetin. Posta kodundan şehir, karttan tip.
- Etiketi sabit tutun. Alan içine yazmayın.
- Uygun giriş tipi seçin. Tarih için takvim, sayı için sayı klavyesi.
- Tek sütun kullanın. Yan yana alanlar sırayı bozar.
Uygulamada ne oluyor?
En büyük kazanç genelde alan silmekten geliyor. Her alan için "bu bilgi olmadan işlemi yapabilir miyiz" sorusu sorulduğunda, formların üçte biri kolayca eriyebiliyor.
İkinci gözlem, türetilebilir bilginin sorulması. Posta kodundan şehir ve ilçe çıkarılabiliyorken kullanıcıya üç ayrı alan doldurtuluyor; bu, tamamen gereksiz bir yük.
Üçüncüsü, etiketin alan içine yazılması. Kullanıcı yazmaya başlayınca etiket kayboluyor ve doldurduğu alanın ne olduğunu doğrulayamıyor; uzun formlarda bu ciddi hata üretiyor.
Dördüncüsü, alanların yan yana dizilmesi. İki sütunlu düzen dar ekranda okuma sırasını bozuyor; tek sütun her cihazda güvenli.
Beşincisi, zorunlu alanların işaretlenmesi. Çoğu alan zaten zorunluysa yıldız işareti bilgi taşımıyor; tersini yapıp isteğe bağlı olanları işaretlemek daha net.
Altıncısı, uygun giriş tipinin kullanılmaması. Tarih için serbest metin alanı bırakıldığında hem hata oranı yükseliyor hem veri tutarsız geliyor.
Yedincisi, uzun formun bölünmemesi. Yirmi alanlık bir form adımlara ayrıldığında tamamlanma oranı yükseliyor; kullanıcı işin bütününü değil o adımı görüyor.
Sekizincisi, ilerlemenin kaydedilmemesi. Sayfa yenilendiğinde girilen her şey siliniyor; bu, en sinir bozucu deneyimlerden biri.
Dokuzuncusu, düğme metninin genel bırakılması. "Gönder" yerine ne olacağını söyleyen bir metin — "Siparişi tamamla" gibi — belirsizliği ortadan kaldırıyor.
Onuncusu, formun gerçek kullanıcılarla denenmemesi. Ekip formu tanıdığı için sorunsuz dolduruyor; ilk kez gören biri izlendiğinde beklenmedik takılmalar çıkıyor.
On birincisi, değişikliklerin toplu yapılması. Beş iyileştirme birlikte yayına alındığında hangisinin işe yaradığı bilinemiyor ve ters etki yapan bir değişiklik diğerlerinin arasında görünmez kalıyor.
On ikincisi, klavye ile gezinmenin denenmemesi. Sekme tuşuyla ilerlerken sıra ekrandaki düzenle uyuşmuyor, odak nereye gittiği belli olmuyor; formu klavyeyle dolduran kullanıcılar için bu tamamen kilitleyici bir sorun oluyor ve testte birkaç dakikada fark ediliyor.
Neyi çözmez?
Mükemmel bir form, isteksiz kullanıcıyı ikna etmez. Teklif zayıfsa alanları azaltmak vazgeçme hızını artırmaktan öteye gitmez.
Sıkça sorulan sorular
En büyük kazanç nereden gelir?
Alan silmekten. Türetilebilen veya işlem için gerekli olmayan her alan kaldırılabilir.
Etiketi alan içine yazabilir miyim?
Yazmayın. Kullanıcı yazmaya başlayınca kaybolur ve doldurduğunu doğrulayamaz.
Uzun formu bölmeli miyim?
Genelde evet. Adımlara ayrılan form, tek ekranda verilenden daha yüksek oranda tamamlanır.
Bu kavramın bütün resim içindeki yerini Ürün Sayfası Optimizasyonu Rehberi içinde ayrıntılı anlattım.
Lead odaklı işletmeler için form, teklif, güven unsurları, CTA, hız ve mobil deneyim optimizasyonu.
